درسنامه آموزشی فارسی کلاس ششم

حکایت (افلاطون و مرد جاهل)

گویند روزی افلاطون نشسته بود. مردی نزد او آمد و نشست و شروع کرد به حرف زدن.

در میانه‌ی سخن، گفت: «ای حکیم ! امروز فلان مرد را دیدم که سخنِ تو می‌گفت و تو را دعا می‌کرد و می‌گفت: افلاطون، بزرگ مردی است که هرگز کس چون او نبوده است و نباشد. خواستم که شکر و سپاس او را به تو رسانم»

افلاطون چون این سخن بشنید، سر فرو برد و بگریست و سخت دلتنگ شد.

این مرد گفت: «ای حکیم! از من چه رنج آمد تو را که چنین تنگدل گشتی؟»

افلاطون گفت: «از تو رنجی به من نرسید و لیکن برای من از این بَدتَر چیست که جاهلی مرا بستاید»

می‌گویند یک روز افلاطون در جایی نشسته بود. مرد نادانی به پیش او آمد و شروع به صحبت کرد. در بین حرف‌های خود گفت: «ای خردمند! امروز فلانی را دیدم که درباره تو صحبت می‌کرد و در حق تو دعا می‌کرد و می‌گفت: افلاطون مرد بزرگی است که هرگز کسی مانند او نبوده و نخواهد بود، خواستم تعریفی که از تو می‌کرد را به تو بگویم»
افلاطون وقتی این صجبت هارا شنید سر خودرا پایین انداخت و شروع به گریه کرد و بسیار ناراحت شد.
آن مرد گفت: «ای مرد خردمند! چرا از من رنجیدی و این گونه ناراحت شدی»
افلاطون گفت: «تو باعث رنجیدن من نشدی ولی برای من چه چیزی می‌تواند از این بدتر باشد که شخص نادانی از من تعریف کند»

پرسش:

چرا هنگامی که افراد نادان از ما تعریف می‌کنند، نباید خوشحال شویم؟
وقتی افراد نادان از انسان تعریف می‌کنند حتماً ما کار جاهلانه‌ای انجام داده‌ایم که مورد پسند آن‌ها واقع شده است بنابراین نباد خوش‌حال بشویم.